Bart

Oostende, 18 mei 1981, hoofdje, armpjes, handjes, rompje, beentjes, voetjes en een plasser. De wereld is een vrij groot burger rijker. Lang en smal zijn hier de juiste woorden. Na enkele sportieve experimenten, spoelt Bart op zijn twaalfde aan in den oostendschen vaart. Plezier, vertier en ook een beetje trainen vormen het clubgevoel. Hier bouwt hij in zeven jaar een stevige basisconditie op en houdt er vooral enkele goeie vrienden aan over.

In 1999 gaat hij naar de jeugdcup in dubbeltwee en haalt er op overtuigende wijze een gouden medaille. Dit is ook het jaar waarin hij met grote namen als Bjorn Hendrickx en Tom Symoens enkele mooie belgische titels haalt. In 2000 hangt hij de riemen aan de haak.

Na een periode van studies, werken, reizen en moutainbiken besluit hij in 2005 opnieuw te gaan roeien. Zijn enige doel op dat moment is internationaal roeien, het feestleven had hij wel gezien. De eerste twee jaar zijn gewoon hard labeur met Ryszard Kdziersky van de Gents RS als coach en de Irish Pub als werkgever.

In 2006 heeft hij zijn eerste selectie voor een wereldbeker al te pakken, die hij wegens ziekte moet laten varen. 2007 is dan het jaar van zijn echte internationale debuut. Zijn jaar sluit hij af met een finaleplaats op het EK.

2008 begon nogal hectisch, het belgische roeien op zijn kop, geen bondscoach meer. Een nieuwe man kwam in de plaats. En voor Bart veranderde er heel wat, hij werd professioneel roeier en kon zich dus helemaal concentreren op het roeien. Wat het meest stressy jaar zou moeten zijn, ervaart hij dan ook als een feest. Ganse dagen in het warme zuiden trainen. Altijd op mooie plaatsen vertoeven en als kers op de taart haalt hij als outsider de selectie voor Beijing binnen in naar eigen zeggen “één van zijn beste races ooit, van start tot finish in een roes op mijn water (veel wind en hoge golven)”.

Het is een te gek jaar. Waar hij in 2005 zelfs niet van durfde dromen is nu werkelijkheid. Na de spelen, waar hij samen met Christophe Raes achtste werd, houdt hij het roeien weer een paar maanden voor bekeken. Hij gaat gezellig met zijn vriendin fietsen in zwart-Afrika, en druifjes plukken in het walhalla van de wijn, ‘le Margaux’. Hiermee stilt hij zijn honger naar die andere passies, reizen en smaken.

In 2009 wil hij verder werken aan zijn roeicarrière, zijn doel is zo goed mogelijk worden. Zijn moto hierbij is een uitspraak van ex-bondscoach Verdonkschot ‘je weet nooit hoe een koe een haas vangt’ oftewel doe je ding en je ziet wel waar je eindigt.